เฮ้อ! หายไปนาน นึกว่า Blog จะเน่าซะแระ อิๆ ย้ายบ้านเนี่ยะ เหนื่อยเหมือนกันนะ
ถ้า มีแฟนมาช่วยขนของ คงเหนื่อยน้อยกว่านี้ ย้ายบ้านมา สามอาทิตย์ เน็ท ก้อเพิ่งย้ายตามมา
หลังจากโทรไป เร่งจนเค้ารำคาญ เหอๆ (TT&T)
ดีนะ ที่ แฟนเราให้เวลาว่าง มาอัพหน่อย
มาเขียนเล่าอะไรเอ่ย เขิน น๊าๆๆๆ ไงก็ขอให้มีฤกษ์ดีอารมณ์ดีเป้นพิเศษ ทุกๆวันเรยย
ช่วงนี้ ที่ใต้ อากาศ แปลกๆ อ่ะ เดี่ยวเย็น เดี๋ยวร้อน เดี๊ยวฝน วันเดียวมี 3 ฤดูเรยย
หมอกเต็มไปหมด อยากให้ที่รักมากอดจัง ^0^
ง้านนน เด่ว มาเล่า ที่ ที่รัก เล่าไว้ดีกว่า
Bombay : เอาเป็นว่า ผมกับ jokey คบกันมาจะสองปีแล้ว
เริ่มแรกที่เราได้คุยกัน ผมก็ไม่คิดหรอกว่าเค้าจะเป็นคนที่ใช่
ผมไม่รู้ว่ามีแฟนเป็นยังไงด้วยซ้ำ...
เพราะชีวิต 23 ปีที่ผ่านมา ผมโสดมาตลอดไม่เคยมีแฟนสักกะคน
ให้ตายเถอะ!!!
เราเจอกันใน msn นี่ล่ะครับ...
คืนวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2548 ผมนั่งเซ็งๆ ง่อยๆ อยู่หน้าคอมพิวเตอร์
ยิ่งคิดว่าใกล้จะถึงวันวาเลนไทน์แล้ว จากเซ็งเฉยๆ มันกลายเป็นโคตรเซ็ง
วันที่ 14 กุมภาฯ นี่เป็นวันอะไรก็ไม่รู้ ช่างแสลงใจคนโสดอย่างเราสิ้นดี เฮ้อ...
ด้วยความที่คืนนั้นผมเบื่อๆ เหงาๆ ก็เลยมือซน เข้าไปหาแอด msn หาเพื่อนคุย (ปกติจะไม่ทำแบบนี้)
ข้อความว่า เค้าอยู่ทางใต้(ส่วนผมอยู่กรุงเทพ) ต้องการหาเพื่อนคุย ถูกโพสไว้อยู่ในเว็บๆ นึง
บอกตามตรงว่า ผมเห็นว่าคนนี้อยู่ไกลดี คงเป็นแค่เพื่อนคุยให้หายเหงาแค่นั้น
ผมไม่ได้ต้องการไปเจอ หรือคบหากันมากกว่าเพื่อน
ผมแค่ต้องการหาเพื่อนคุยทาง msn เท่านั้น
เพราะอย่างน้อยถ้ามีเพื่อนคุย ผมก็คงจะนอนหลับได้โดยไม่เหงามากเกินไป ผมคิดแค่นั้น ฟังดูเห็นแก่ตัวเนอะ
แต่แค่ครั้งแรกที่ได้คุย
เรากลับคุยกันถูกคอแฮะ
......................................
Jokey : คืนนั้น ผมไม่เคยใช้เวลาในการคุยโทรศัพท์กะใคร นานเท่าตอนนั้นมาก่อนเลย
เป็นอะไรที่ ไม่เคยเป็น คืนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2548 คืนที่ซึ่งคิดว่า ปกติเป็นคืนที่แสลงใจคนเหงาๆที่สุด
เวลาเห็นใครๆเค้ามีคนรักคลอเคลีย แต่คืนนั้น เป็นคืนที่ผมรู้สึกว่ามีใครคนหนึ่ง ต้องใช่คนนี้แน่ๆเลย
ไม่น่าเชื่อ. คุยโทรศัพท์ ตั้งแต่ 3 ทุ่ม จนเกือบเช้า คุยอะไรกันก้อ ไม่รู้ ไม่มีใครเบื่อใคร ไม่มีใครยอมวางสาย คุยกันถูกคอ จริงๆ แฮะ
คนไม่เคยเห็นหน้ากัน ไม่เคยรู้จักกัน แต่กลับคุยกันเหมือนกะว่า รู้จักกันมาเป็นสิบปี (สงสัยชาติที่แล้วตักบาตรด้วยกัน แฮะ ;p )
ระยะทาง จาก 1000 กิโลเมตร ไม่รู้สึกว่าไกลเลย
หลังจากคืนนั้น
ผมก็ได้เพื่อน เพื่อนที่คุยกันแล้ว สบายใจ
ขอบคุณ MSN ที่ทำให้ผมได้รู้จัก Bombay
